Pies grenlandzki doskonale może się przystosować do łagodniejszego klimatu i dość dobrze radzi sobie nawet z wysokimi temperaturami.

Bądź co bądź latem nawet w Arktyce słupek nęci potrafi pokazać i 30°C… Temperatury nie stanowią dla niego zagrożenia, ale ograniczenie przestrzeni – tak.

Jeśli ktokolwiek sądzi, że uda mu się utrzymać psa grenlandzkiego w mieszkaniu w bloku czy nawet w bliźniaku na obrzeżach miasta, ten po prostu znęca się nad zwierzęciem.

Ograniczanie mu ruchu do trzech czy czterech spacerów dookoła bloku w prostej linii prowadzi do nieodwracalnych przemian w psychice psa – zacznie być agresywny lub – wprost przeciwnie – ociężały i ospały.

Pies grenlandzki potrzebuje codziennie kilku godzin nieskrępowanego ruchu, by mógł czuć się dobrze, i fizycznie, i psychicznie. Psy tej rasy niezbyt chętnie akceptują obrożę i smycz.

Pewnym rozwiązaniem może tu być użycie zamiast obroży szelek, z którymi łatwiej im się pogodzić. Pies Eskimosów pędził często doprawdy pieski żywot – nierzadkie były okresy głodówek i postów, a odpadki ryb bywały prawdziwym świętem.

Oczywiście, dzisiejszy los psów grenlandzkich jest dużo lepszy. Najlepiej od wczesnej młodości przyzwyczaić psa do suchej karmy wysokiej jakości. Trzeba liczyć się z porcją do 600 g dziennie, zaś w okresach zwiększonego wysiłku fizycznego (praca w zaprzęgu!) porcję tę należy zwiększyć – czasami nawet dwukrotnie, lub jeszcze więcej!

Choć psy grenlandzkie nie są szczególnie długowieczne, to jednak przez cały czas cieszą się generalnie doskonałym zdrowiem.

Są znacznie odporniejsze niż inne psy, także i pociągowe. Nieznane są jakieś choroby, które specjalnie trapiłyby psy tej rasy.

Choć pierwsze psy grenlandzkie, jakie trafiły do Europy, były dziesiątkowane przez nosówkę, z której zarazkami nie spotykały się w swej ojczyźnie, ale dziś, wraz z ograniczeniem występowania tej choroby i wprowadzeniem skutecznych szczepień ochronnych, jest to już problem całkowicie rozwiązany.

Psy ras pierwotnych z reguły są bardzo mało wymagające w kwestii pielęgnacji. Ich gęsty włos jest gładki, twardy i zazwyczaj na głowie krótszy niż na reszcie ciała, jedynie ogon jest pokryty bujnym i długim włosem.